De Waggel-Ent

zoletz jeändert: 2-.-1.2017  Druckerfründliche Sigg •  Info zu: Heinz Weber • 7232 × beluurt.


Mer hatten ald zick e paar Dag en Reih Pattevügel üvver d'r Poller Wies ston gesin. Et kribbelten uns Quös fies en de Fingere; mer wollten och esu ne Pattevugel han un domet op de Poller Wies träcke. Ävver weiß d'r Deuvel, wie die andere an die Kot kome. Et wor dozemol nohm eeschte Kreg en knappe Zick, wo et rackeweg nix mieh gov. Ne Pattevugel hätte mer ald's zesammeknuve künne. Ävver wie an die Kot kumme?
»Ich han et!« reef d'r Fritz ens meddags, wie mer uns an de Finstere de Stupsnase platt dröckte, »en d'r räächte Schublad vun d'r Niehmaschien hät de Mutter noch en Roll schwatze Zween.« »Die kriege mer nit«, säht d'r Will koot av, »usgeschlosse; die gitt de Mutter nit erus.«
»Avwade!« meinte d'r Dei.
Wie uns Mutter vum Meddagsnöörche kom, gingk dä Sturm los. Mer han uns Mutter nit nor drangsaleet, mer sin och wie Diplomate vörgegange. D'r ein maht Holz klein, d'r andere leef nohm Schnieder, widder nen andere gov sich tirektemang an sing Aufgab för de Schull, alles Saache, öm die mer söns wick drömerömgingke, un die mer jitz nor däte, för de Mutter för die Roll Zween weich ze maache.
»Nä«, säht uns Mutter beim Kaffeedrinke, »ming letzte Roll Zween kritt'r nit, wo et suwiesu nix gitt. Womet soll ich üch Rießkiddele de Knöpp annihe? Nä, Schluß, basta, die Roll kritt'r nit!« Un wie mer ovends wie de Prinze en dä wieße Bedder loge, wie mer noch e Vatter-unser extra för de ärm Siele gebäät hatte, wie d'r Fritz d'r Mutter noch ens versechere dät, dat mer die ganze dausend Meter Zween akkerat widder oprolle un promp widderbränge däte - un wenn uns Mutter nit uns Mutter gewäs wör - do säht se dann beim Erusgon esu zwesche Döör un Angel: »No jo, vun mir us künnt ehr se jo han; ävver wehe, wenn ich dä Zween nit kumplet widderkrige. Dann brucht'r nit mieh heimzekumme!«
Andern Dags gingk et us d'r Schull tirek op d'r Alder-Maat bei Eschebrenners, Zizieslätzcher holle. Die hat dä us d'r got Zick noch do lige. Vun dä Lätzcher wood ene kleine, leichte Pattevugel geknuv, dä för dä dönne Zween grad moß wor. Mer nannten esu ne leichte Pattevugel en Waggel-Ent. För die klein bunkte Üle, die et beim Hempelmann ze kaufe gov, hatte mer kein Nüsele.
Noch am selve Nommedag troke mer ze alle Mann üvver die dozemol neu Hängebröck noh Düx, do üvver et Werf un am Düxer Hafe vörbei üvver de Driehbröck un em Karjähr d'r Düxer Damm erav op de Poller Wies. Do wood e nett Stätzche parat gemaht - nit ze leich un nit ze schwer - met nor zwei, drei dönn Papeer-Schlöbbcher. Dann maht d'r Fritz dä schwatze Zween faß, d'r Will leef met d'r Waggel-Ent e Stöck zeröck, d'r Fritz leet Kot scheeße, dann leet d'r Will los, d'r Fritz leef op de Südbröck an, un bei nem stiefe Südoß gingk de Waggel-Ent
en ganz kleine Boge stödig en de Hüh. D'r Pattevugel heelt, de Zizies heelte, d'r Stätz wor got un d'r Zween grad moß. Luuter noch gingk de Waggel-Ent en de Hüh. Die Zweenroll wood luuter dönner. D'r Fritz heelt se got faß un daach luuter dran, wat hä d'r Mutter versproche hatt. Luuter noch hühter gingk dä schöne Pattevugel. Su hatt noch keiner gestande. Die andere Pattevügel kome do all nit mieh met. No wor die Zweenroll avgelaufe, d'r Fritz hatt de bläcke Roll en d'r Hand. Dausend Meter! Dä Zweens-Faddem wor ärg stramm; do hätt mer Vijelin drop spille künne. Mer loge om Gras öm d'r Fritz eröm un leete die Waggelent nit mich us dem Aug.
Op eimol kom d'r Dei dä Damm eravzefäge vürm Fritz her, sohch dä schwatze Faddem nit un - ritsch - wor dä Zween durch. Dä! D'r Fritz schnappte tirek noh däm avgeresse Engk, sprung op un leef im noh, futtü, de Waggelent maht sich em Rüppche durch de Kot un gingk Paris. Mer loorte däm Pattevugel noh, dä weld vun räächs noh links un vun links noh räächs schoß. Dobei gingk et met d'r Waggelent, weil se keine Halt mieh hatt, luuter wigger un flöcker d'r Birg erav un op eimol rnan enem elegante Koppstätz tirek vör d'r Hängebröck en d'r
Rhing eren. Dä! Do wor se fott. Wat jitz? Wäge dem beßge Pattevugel wor dat jo nit esu schlemm, ävver dä Zween! D'r ein sohch d'r andere an, mer hatte schwer d'r Bammel en d'r Botz. Wat sage mer d'r Mutter? War hät d'r Dei nit all ze höre kräge! »Dich nemme mer nit mich met!« »Kannste nit oppasse?« »Do kanns jo d'r Mutter sage, wat passeet eß, do beß et jo och schold!« Un d'r Dei meint, mer hätte vergesse, Brefcher noh d'r Waggelent eropzeschecke, dann hätt' 'n hä dä schwatze Zween och sin künne. Su gingk et hin un her, un spät ovends, et woor ald düster, si'mer heimgekumme. Et goov en öntlich Spektakel un Donnerkiel, un ich muß noch ens sage, uns Mutter wör nit uns Mutter gewäs, wenn sie nit och för dat Malör ald widder en Hätz gehatt hätt. Se hät uns sugar versproche, nix dovun dem Vatter ze sage.




Diesen Artikel bookmarken bei...

BlinkList del.icio.us Folkd Furl Google Linkarena Mister Wong Yahoo MyWeb YiGG Webnews


  <<< widder öm
 
Impressum | Samstag, 16. Dezember 2017 | Copyright © 1998 - 2017 Udo Gerth, Köln | 1 Besucher online | # 1512895 | PI's: 4795439