Horschnigge

zoletz jeändert: 0-.-1.2017  Druckerfründliche Sigg •  Info zu: Heinz Weber • 8156 × beluurt.


Dat minge Vatter sich nit dä Luxus erlaube kunnt, uns sechs Junge jedesmol, wenn et nüdig wor, nohm Balbutz ze schecke, eß klor. Denn fröhter wor d'r Grosche noch ene Grosche un wood off römgedriht, ih hä us d'r Hand gingk. Alsu dät minge Vatter dat Horschnigge selvs besorge. Dat wor jedesmol en Drama. Un dat Drama fung gewöhnlich beim Meddagesse ald an. »Sag, Döres«, säht ming Mutter dann ganz höösch esu zwesche Zupp un Ädäppel, »dä Hein muß och de Hor geschnedden han.« »Hück han ich kein Zick«, säht minge Vatter dann e beßge kott, »ich han noch vil ze dun. En ander Mol.« Dann wor et ganz ömesöns, e Widderwoot ze gevve. Alsu wor dat Thema för hück erledig.
Andern Dags gingk dat Spill op e neues los. Mol dät et dann klappe, mol dät et och noch en klein Woch dore, bes minge Vatter esu wick wor. Denn dat hä alles andere leever dät als uns Trabante de Bööschte vum Kopp holle, ka'mer sich denke. Minge Vatter säht sich ävver och: Wenn de noch e paar Dag wads met däm Horschnigge, dann eß d'r Nöhkste och fällig, dann geit dat met einem Opwäsche. Wann et no endlich nit mieh anders gingk, säht hä: »Dann maach, dat do en d'r Köch beß, wann ich mie Meddagsschlöfche ushan. Bräng en Handdoch met.« Un dann gingk dat Spill los. Zoeesch nohm hä ne Köchestohl un satz dä meddscn en de Köch.
»Su, kneen dich he drop. Anders eröm, un halt dich met de Häng an d'r Lähn faß!«
Dann nohm hä dat wieße Handdoch un petschte dat zwesche Hals un Schillerkrage. Donoh trok hä sich d'r Rock us un gingk en et Schlofzemmer un kom met ener klein, brung Pappschachtel widder. Dodren wor de Horschniggmaschien.
Die hatt hä minger Mutter ens op d'r Namensdag geschenk. Dann nohm hä die Maschien, dät et fingste Metz drop, un frogten esu vun d'rSick: »Wie wells de se dann han, Stiftekopp ov en Scheid?«
Promp säht ich: »En Scheid!«
»No, dann loß mer ens sin. Kopp huh!«
Jitz dät hä ansetze. Ävver nit hinger em Nacke wie ene richtige Balbutz, nä, vörre op d'r Steen, meddsen dren.
»Auh - hach!«
»Wat eß los?«
»Kalt!«
»Kalt? Beß ald nit esu pingelich, kanns jo nix verdrage.«
Dann heelt hä doch die kal Maschien jet üvver d'r Hääd.
»Kopp huh!«
Un no kom d'r eeschte Schnett. Vun bovve meddsen en d'r Steen üvver d'r ganze Kopp bes en d'r Nacken eren. Dann kom de zweite Reih.
»Kopp huh!«
»Auh!«
»Wat eß dann jitz ald widder?«
»Se ropp!«
»Stell dich ald nit esu an. Jede Maschien ropp e beßge. Huh dä Kopp!«
Un dann eine Striefe nohm andere, bes dä ganze Kinderkopp ratzekal glatt wor.
»Su en Frisur eß gesund un bellig«, säht minge Vatter luuter. Ungerdes hatt et sich ald en d'r Familien erömgesproche, dat widder einer de Hor geschnedde kräg. Un su ganz stellches kom einer nohm andere en de Köch an et Köcheschaaf ov hatt söns jet en d'r Köch ze dun. De Haupsaach ävver woor, dat Offer ze veruuze un heimlich ze griemele. Wann minge Vatter dat merkte, säht hä:
»Laach nit esu domm, do kanns och drankumme.« Och för uns Marie säht hä dat. Wann hä fädig wor met dem Horschnigge, meint hä: »No beloor dich ens em Spegel, wat do en fein Scheid häß!« Ävver et wor kein Scheid un keine Stiftekopp ze sin. Wie hä ens bei mir d'r eeschte Striefe meddsen üvver d'r Kopp bes en d'r Nacken eren geschnedden hatt, wood hä an et Telefon geroofe. Dann kräg hä Besök,
dann moot hä flock irgendswoher gon, dann moot hä widder en et Kuntor, un ich kneente noch luuter op däm Köchestohl met einem Striefe meddsen üvverm Kopp. Räächs hatt ich ene Büschel ston, links ene Büschel, un en d'r Medde wor en Gaß. Su han ich gewad bes en d'r Ovend eren. Ungerdes hatt minge Vatter dat Horschnigge ganz vergesse. Ming Bröder han mich nit schlääch veräppelt. Ich kunnt nit op de Stroß spille gon, ich moot d'rheim ushalde. Bes ming Mutter höösch ehre Kopp en et Kuntor daut un säht:
»Döres, denks de och an däm Hein singe Kopp?«
Eines Dags no - ich wor ald en d'r Ungerterzia - wor ich dat met däm avgeschorre Galeere-Sträflings-Kopp fies leid. All en d'r Klaß hatten se en Scheid ov ene Stiftekopp ov stramm zeröckgebööschte
Foßballhor, nor ich leef luuter met esu ner Kinderpläät eröm. Do han ich mingem Vater beim nöhkste Horschnigge gesaht:
»Kannste mer dann nit ens e Frisürche maache? Ich ben d'r einzige en d'r ganze Klaß, dä kei Frisürche hät.« Och ming Mutter dät doför plädeere, dat ich e Frisürche kräg. No hatt hä dat wal engesin, dat ich allmählich e beßge ze groß för dä Pläätekopp wor, un meint: »Dann well ich der ens ene Stiftekopp schnigge.«
Jitz kom ene Horschnett, dä ich in mingem ganze Levve nit vergesse wäde. Zoeesch nohm hä de Horböösch un dät die ganze Hör pielop noh bovve bööschte. Dann nohm hä us d'r Schublad vum Köchedesch en spetze Pundblos. Die satz hä bovven huh op minge Kopp, met d'r Spetz noh hinger. Un jitz knipsten hä met d'r Maschien - ein zehntel Millimeter - rund öm die Blos eröm die Hor vum
Nacken erop bes an dä Rand vun d'r Blos av. Bovven om Kopp leeß hä die Bööschte, esu lang wie se wore, ston. Wie hä met däm Fisternöll fädig wor, nohm hä die Blos vum Kopp, beloorte sich dä
Meisterschnett vun alle Sigge un säht:»Su, no beloor dich ens em Spegel, esu en schön Frisur hat kei Minsch op d'r ganze Schull!«
Wie ich da Meisterschnett em Spegel sohch, meint ich, ich hätt ene Penning kräge. Ald halv am kriesche, frogten ich: »Wat sull dat sin, Vatter?«
»Wat dat sin sull? Sühste dat dann nit? Ne Stiftekopp!« Ich daach, hä hätt'n met mer ne Jux gemaht. Wie ich ävver sie kott Geseech sohch, merkten ich, dat im da Schnett äns wor. Jitz fung ich
hat an ze kriesche. »Dormet kann ich doch nit erömlaufe. Do lache se mich jo met us!?«
»Basta!« kummandeeten hä, »da Kopp eß got. Fäg die Höre zesamme un maach dich an ding Aufgab.«
Ich wor unglücklich. Ming Bröder all han mich fies veräppelt. »Eß dat ding Frisürche?« »Eß dat d'r neueste Schnett?« »Dormet wells do unger Minsche gon?«
»Der laufe de Hüng noh!«
Ich muß ävver och usgesin han! Wie ne Chines, dä se em Zirkus met enem Seil an de Hoor huhträcke un durch de Looch schwenke.
Wie ich am andere Morge en de Schull kom un ming Mötz om Gang op d'r Kleiderhooke gehange hatt, drückten ich mich höösch en de Klaß eren. Ävver die Hanake! Dat gov e Gebröll! »Uwaa! Loor ens dä
Wäber! Wat han se met dingem Kopp gemaht? Wäm beß do dann en de Fingere gefalle? Haß de de Rüddele? Wat för en Trapp beß do dann eravgefalle?« Wä en Ungerterzia op enem kölsche Gymnasium kennt, kann sich vörstelle, wat ich an däm Morge metgemaht han. Selvs de Magistere funge a' griemele.
Nommedags leeß ich mingcm Vatter kein Rau, bes da ganze Dääts widder ratzekal glatt wor.»Süch, Jung«, säht minge Vatter beim Fitschele, »Hufaat lick Ping!«




Diesen Artikel bookmarken bei...

BlinkList del.icio.us Folkd Furl Google Linkarena Mister Wong Yahoo MyWeb YiGG Webnews


  <<< widder öm
 
Impressum | Montag, 23. Oktober 2017 | Copyright © 1998 - 2017 Udo Gerth, Köln | 2 Besucher online | # 1504568 | PI's: 4775966