|
Alaaf Kölle
Et litt en Stadt voll Glanz un Praach
am schönsten deutsche Strom,
do größe stolz op helliger Waach
de Tön vum iwigen Dom;
wo eß en Heimat, schön wie ming?
Alaaf, alaaf mie Köll´n am Rhing!
Et klingk en Sproch su ganz apaat,
genöglich, leev un lus,
se eß vun echter, deutscher Aat,
sprich frei un geraderus;
en schönere nie em Ohr mer log:
Alaaf, alaaf de kölsche Sproch!
Et schleiht en Hätz, su treu wie Gold,
för Fründschaff, Huus un Hääd,
dat bliev Humor un Fruhsenn hold,
ov Loß ov Leid et dräht;
kein ander eß esu rich an Schätz:
Alaaf, alaaf et kölsche Hätz!
<<< widder öm
|