En
Zindooschele Kirch wor et am
beiere, un om Eigelstein, en de
Wiggegaß, om
Entepool, üvverhaup en der ganze
Faar woren de Lück dran un dähten ehr Hühser met Maien un Kränz verzeere un Stange met Fahnen drahn an de
Läufefinsteren eruhsstippe. He un do wohten och en de Finstere Altärcher gebaut; un usgebloose Eier, die met 'er
Koot anenander gereiht wore, un Fähncher vun Gold- un Selver- Papeer schöckelten un knesterten em Ovendwind, vun einem Givvel zom andere, quer üvver de Strohßen un Gasse. Un de Minsche hatten en Freud, wann se de löstige Tön hohte: "Mingen Duhme, minge Finger, mingen Ellebooge". Alles wor
alläht un en Bewägung: do wohd gebacke, gestuhv, geknuhv, gekoch, geputz un geschrupp bis op de
Dürpele zo, un us jedem
Krüffesge woht der Judas eruhs gedrevve - dann morge wor
Kirmes! De Fraue hatten su vill zodunn, dat se sich kaum de Zick nohmen, e Pöttche Kaffee zo drinke; der Mann wor an alle Ecken un Kanten em Wäg, un de Puhte, dennen he un do de Kölsche Zeidung an der Botz eruhs hung, leefen üvver de Strohße un juhzten hellop, dat de Hötten un de
Müllcher gebaut wohte. Wer 'ne Penning hatt, kaufte sich e
Wahsdröhtche, för anderen Dags zo
kötte: "Gitt mer nen
Offer!" Un wer en Altärche hatt, nohm e Weihrauchfaaß un däht Sand met Räucherkähzjer dren. Gestreusels stund en jedem Huus en große Mange; denn et wör en Schand gewähs, bei de Pruzession kei Gröns vör dem Huhs zo hann. Et Wedder wor prächtig; wie en'e blau'e Parreplü spannte sich der Himmel üvver de Stadt Kölle, als hätt hä sing Freud an der Zindooschels
Kirmes gehatt. Kei Wölkchen däht Rähn dräue, un de Sonn, die wie 'ne große Föörball hinger
Malote ungerging, bemoolten et Firmament esu ruhd wie mänch Mädche sing Backe, un ehr Strohle zoppten esugar dä ahlen Domkrahne en luhter Gold.
Och dä Kappesboor Becker hatt Kirmes, un do gingk et immer huh un löstig her; dann dä Mann hatt gries Kruhnen en der Keß un kunnt sich wäge, wie de Lück sahte. »De Kappesboore maachen us Dreck Geld,« heiß et en Kölle; ävver dat es nit wohr; die müsse sich ploge vun fröh bis spät, en Wind un Wedder; se sinn fließich un sparsam, un wann se dann en Äppelche för der Doosch zoröckläge, dann es dat geweß soor genog verdeent. Der Becker hat sich en staats neu Huhs gebaut; dat nohm sich nevven dä klein
Kapäußger un
Krüffesger rächs un links wie 'ne Palaß uhs, un hinger däm Huhs wor 'ne große Gaade met fing Gemöhs un döhr
Schlöötche dren. Et Staatszemmer wor esu elegant engerich, wie en em Herrschaften Huhs: do stund e Plüschsopha met
Kößcher un gehäkelte Deckcher drop; do wor ne Mantelovve met 'er wieße Marmorplaat; en der Eck stund e
Schaaf vun Mahagoni, un vum Plafung hung ene Krunelöcher eraf, dä achzig Dahler gekoß hatt. Jedem, dä kohm däht der Beckesch dat Zemmer wiese un derbei verzälle, wie döhr de Stöhl, der Desch, de Gadingen un der Ovve gewähs wore.
Em Huhsgang, dä met schwazz un wieße Plaate belaat wor, stund bovven an der Wand en em Glaskääßgen e Muttergoddesbildche, un doför brannt Samstags
"zum Truhß der ärm Siele" e klein Öllämpche; un en der Köch, die no´m Hoff zo glich links wor, do blotzten de zinnere Tellere un de Aemmere met
koffere Reifen dröm. Alles wor esu propper un nett, dat mer vun de Aehd hätt esse künne.
Om Hoff stund dem Beckesch sing einzige Doochter, en ahdig fresch Mädche vun zwanzig Johr, dat ene große koffere Wasserkessel an de Pump
schooren däht. Et Tringche wor e Kind wie vun Milch un Blood; et hat e paar Bäckelcher wie Granatäppel, e Müngche wie en
Hohnderhazz un e paar Aeugelcher wie vun Krystall. De Hoore, schwazz wie Tinte un kruhs wie de Engelsköppcher en
Jisewitter, ömgohven dä Kopp, wie ´ne Rahme vun Ebenholz ´ne schöne
Kofferstech, un dat
Gedröckskleidche sohß esu faß öm de voll Tallje, als wör et drop gegosse. Et Tringche, e reselüt, brav un fließig Mädche, dat och Hooren op de Zäng hat, wann et goll, hatt de Maue, bis üvver de Ellenbogen opjesträuv un wor am schoore, wat giß de,wat häß de.
Oem et eröm tribbelten e klei Weech vun em Johr ov zehn, e fing Bretzelche, met em blasse Geseech un Aerme wie Stengelcher. Dat Kind heesch Selma un wor et jüngste Dööchterche vun em Beamte, dä en em neugebaue Huhs en der Nohberschaff wonnte. De Lück sähte, der Här Schnäuzerkowsky, dä us Berlin no Kölle versatz wor wohde, schrevv an der Poß un hätt en good Stell; se woßten ävver nit genau, off hä Directer oder wat sönz en huh Deer hä wor. Selma wor staaz angedonn, wie e Pöppche; et hat e hell Kleidche met Puffmäucher, e Spetze-Bötzchen unwieße Strümp. Aevver de Frauen en der Nohberschaff meinte, well dat Kind esu spetz ussohch, et kräg nit satt ze esse, un de Staat vun der „gnädige Frau“ wör Wind hinger der Hoffdhör. Op ´ne Schleier, Fulange un en Schlepp am Kleid gitt ´ne däftige Kölsche nit vill; hä hät leever et Schaaf voll Lingewand, als jett Pluhte bovvendrüvver.
„Bei uns zu Hause, in Berlin,“ säht Selma zom Tringche, „haben wir keine Kirmeß; mein Papa sagt, wir stören uns nicht an den Kram; das wär´was für die Rheinländer, die in manchen Punkten noch weit zurück sind.“
„Dat stemb,“ säht et Tringche un laachten, dat mer en ganze Reih schniewieße Zäng sinn kunnt; „wo kennt ´ne Berliner och jett vun Pruzessione, Gessträusels, Kirmesplatz un esu en Saache...!“
„Bes do klei Krukedillche och widder he?“ reef op eimol en kräftige Stemm, un eh dat Selma sich övvergesinn hatt, flog et wie ´ne Gummiball en de Hühde.
„Bätes, dun däm Kind eckersch nit wieh,“ reef et Tringche; „wann do met dinge Elefanteklaue esu e postelinge Pöppche ahnpacks, kann et leich zerbreche.“
„Do häs de Rääch en,“ laachten der Bätes un satz dat Weech widder op de Aehd. „Bes stell, vör dä Schrecke salls de en Platzbotteramm hann, Wells de?“
Selma nickte und woht en besge ruhd em Geseech. „Ich esse gern Weck,“ säht et; „Mama hat noch keinen Kirmeßplatz gekauft.“
Der Bätes, ´ne junge, kräftige Poosch vun zwei oder drei un zwanzig Johr, gingk en et Huhs un kohm glich drop zoröck met er goot geschmeete Platzbröck, su groß wie dat halve Kind bahl. „Dä,“ säht hä, „lohß deer et goot schmecke; kölsche Kirmeßweck künnen och Berliner esse.“ Un Selma hauten en, wie ´ne Schörendrescher.
Der Bätes wor dem tringche sih Brooder, ´ne Aezlotterboov, wie sih Schwester säht. Hä wor ´ne starke junge Mann, met Scholdere, wie ´nen
Erkelenz, un dat hä garschtig wör, hatt noch kei Mädche gesaht. Ob singe schwazze kruse Hoore sohß ´ne Felzhoot met em Blötsch dren; sih Geseech hatt en fresche, gesund Klör, un de Auge kickten esu nixnötzig en de Welt eren, als stünd singe Senn bloß op Schelmstöcke un Schnakerei. E klein Schnäutzerche un ´ne Backenbaat dähten sih Geseech och grad nit verschengeleere. Der Bätes hatt Pastor solle wähde; sih Vatter hatt jo et Geld, för singen einzige Jung studeere zo lohße, un de frumm Mutter hätt gar zo gän ´ne geißliche Sonn gehatt; ävver dä Bätes kei geistlich un nit emolens Setzfleisch. Als hä de Sexta un de Quinta om
Jisewitte-Gymnasium veer Johr lang avgerötsch hatt, säht sih Vatter: „Nä, Jung, uhs deer weht keine Gelehte; wäht jet andersch!“ Un do wor keiner fruher, wie der Bätes. „Ich mööch´Kunstgähdener wähde,“ hatt hä gesaht, un do wor hä bei ´ne Gähdenerer en de Lehr kummen un hatt sich düchtig gemaht. Wenn et bovven heesch, der Becker wör ´ne Kappesboor, su es dat nit ganz richtig; denn Kappesboore gitt et en Kölle kein mieh; dä Name kütt inne en beßge zo ordinär un fimbschig vör, un se heische leever „Ackerbürger“.
„Saag, Tringsche,“ säht der Bätes un quinkde met de Aeugelcher, „do vör em Zemmer beim Vatter es dinge Schatz; geihß de nit ens erenn un mähß ding Opwaadung?“
Dat Mädche woht knallruht. „W e r es do?“ froogten it.
„No, der Här Jakob Eich,
dä riche Halfenssonn, dä met de Frembwööder öm sich wirf, wie mingem ahle Magister en de Sexta mem
Kriemerschlating. ´Ne singe, gebildten Här!“
„Lohß mich met dingem domme Bubbelaties en Rauh!“
Et Tringche wor öhntlich
kott wohde un stoß em Aerger en Bank op Sick, die im em Wäg stund. Unglöcklicherwiehs feel ävver de Bank däm Berliner Pöppche widder de Rögge, un dat ärm Dehr, dat ob singe Stelzebeincher esu nit rääch faß stund, klatschten esu lang wie et wor en de Matsch erenn. No wor Holland en Nuth! Dat hell Summerkleidche, dat Spetze-Bötzche, alles wor dreckelich; dat Selma stallt sich ahn, als wann im Einer mém Metz am Hals wör.
„Bes stell Kind,“ säht et Tringche un wohsch de Kleider rein, su good et ging. „Muß nit kriesche, Selma, ich kunnt jo nit derför, häs de der wieh gedonn?“
Et Selma schott der Kopp, besohch sih Kleidche un bauzte op eneu´s.
„Ich gonn met der erüvver bei dih Mutter,“ säht der Bätes, „dann kris do kein Schläg. Komm, wäsch der de Trohne vun de Backe.“
Dobei nohm hä dat Kind bei der Hand un braht et heim. Em Huhsgang kohm de Frau Schnäutzerkowsky im entgägen un maht e paar Auge wie e Kalv. „Mein Gott wie siehst du aus!“ reef se unreß de Muhl op wie der
Platz-Gabbeck. „Hast du dich bei dem schmierigen Kappusbauernvolk wieder herumgetrieben?“
Domet reß se dat Kind vum Bätes fott, datt et bahl me´m Kopp widder der
Trappepoß flog.
„Nit esu höhstig, leev Madam,“ säht der Bätes, un hoov die halv Platzbotteramm vun der Aehd op, die et Selma för Schreck hatt´falle lohße.
„Ich bitte mir aus, dass sie mich gnädige Frau nennen, Herr Becker; merken Sie sich dies!“
„Wat meint Ehr, Madam?“
„Ich bin Ihre Madam nicht, verstehen Sie mich? Man redet mich gnädige Frau an. Ist das Volk doch schwer von Begiff!“
„Aha, dat hann ich nit gewoß, Madam, wollt sage: gnädige . . . .“ Hä verschlecten et letzte Wooht, laachten, un ging eruhs.
Ruhd wie ´ne Schruhthahn vör Ihfer schloog de Gnädige de Döhr hinger däm Bätes zo un flog dann op et Selma loß. „Du ungezogenes Kind, schämst Du dich nicht, mit solch ungebildeten, rohen Menschen zu verkehren? Dir schmeißen sie in den Schmutz und mir insultieren sie! Oh, dieses wüste Kölner Volk; jeder Anstand, jeder Schliff geht ihm ab; bei uns zu Hause käme so etwas nicht vor!“ Se schlog mem Sackdooch e paar Mol öm sich eröm, als hätt´der Nohber Bätes de Looch verdorve, tuppten ens me´m Dooch widder ehr fing Näschen un woll grad de Trapp erop gon, doh schellten et.
Marie, Schnäutzerkowsky´s ehr Deensmädche, kom erunder, vör opzomaache.
„Das wird der Metzger sein, Marie, haben Sie auch alles gut behalten, was Sie bestellen sollen?“
Et Marie, en äch kölsch Mädche, dem sih Schwester me´m Bätes, wie mer säht, su en stell Pussahsch hatt, nickten un maht op; de Gnädige blevv ävver an der Trapp stonn, öm sich ze üvverzeuge, dat och nix vergesse woht.
Et wor wirklich der Metzgerschpoosch, ´ne flotte junge Minsch met em schniewieße Schützel un der
Miehl op der Scholder. “Watt gitt et, Jumpfer Köchin, för morge? Hält öhr Herrschaff och Kirmes?“
„E Pund vum beste Rindfleisch,
Mooroth, en halv Pund
Zizis, ´ne Markknoche för Bällcher, extra gewoog; dat Fleisch nit zo fett un ohne Knoche.“
he jeiht et demnächs wigger. . . <<< widder öm