Huusputz

zoletz jeändert: 0-.-1.2017   Druckerfründliche Sigg •  Info zu: Heinz Weber • 20939 × beluurt.



 
Et wor Sonndag vör Ostere, un Kääzmanns soße beim Meddagesse.
»Männi«, säht de Kääzmanns e beßge söß, »nimps de mer glich nohm Esse evvens em Wunnzemmer de Gadingen erav?«
»Waat? Hück, op d'r Sonndag de Gadingen eravnemme?«
»Dä! Ich han et mer jo gedaach«, lamenteete de Kääzmanns, »et ganze Johr muß ich schufte un brassele un wäule, un wenn do einem ens jet helfe sulls för en Veedelstund, dann...«
»No hör ävver ald bal op!« schlog d'r Kääzmann met d'r Fuus op d'r Desch, »eß dat no widder ne Sonndag he? Kannst de mich dann nit winnigstens Sonndags met Rauh esse loße? Jitz beß de ald veezehn Dag em Huusputz«, bröllte d'r Kääzmann, »mer weiß jo nit mieh, wo mer sich loße sull. Do setze mer no hück op d'r Sonndag he em Schlofzemmer un esse ze Meddag. Drei Dag laufen ich ald mingem Brell noh, dä eß üvverhaup nit mieh ze finge. Ming Pief eß och verschött. En keinem Zemmer eß nen Ovven ahn. En Zeidung kritt mer üvverhaup nit mieh ze sin; do wäde tirektemang de Schränk met usgeschlage. Ming Pantuffele han ich zofällig en d'r Mülltonn widdergefunge. Hol d'r Düvel dat Wiev, dat d'r Huusputz opgebraht hät!«

Su trok üvver Kääzmanns Sonndags-Meddagesse e klei Gewedder. Ävver nohm Pudding wore die Zwei sich doch esu wick klor, dat d'r Kääzmann nohm Meddagsschlöfche evvens de Gadingen erundernemme wullt.
Wie de Kääzmanns nohm Spöle ehre Männi met vil Müh wackrig gemaht hatt, säht se: »De Leider steit ald.«
D'r Kääzmann schott mem Kopp un daach: »Ne Mann e Woot« un klabasterte de Leider erop.
»Halt die Leider ävver go't faß!« reef hä vun bovven erav. »Wat eß dat dann, ich kummen jo ganit bes an die Stang?!« knotterten hä.
»Dann stell dich ald op de Ziehe!« meint de Kääzmanns. »Do häß die Gadinge doch och opgehange... hoch, do schellt et!« De Kääzmanns leef un maht de Döör op. »Och, de Tant Trautche; dat eß ävver nett! W'ells de uns jet helfe kumme, mer sin em Huusputz?«

»Waat? Hück op d'r Sonndag em Huusputz? Nä, ich han nit vil Zick, ich muß tirek widder gon. Ich wullt d'r nor sage - dobei trok se de Kääzmanns en de Köch eren -, dat dat ganit stemmp met d'r Frau Zirvel ehrem Mann, dat dä frei eß kumme, dä muß doch setze. Un d'r Neuburgs ehr Sannche eß em Stadtwald gesin
woode met enem Student. Su ene junge Puut! Un d'r Quallmanns ehre Hungk eß üvverfahre woode. Un de Frau Quantius mäht ehre Gemöslade widder zo. Der ehre Hubäät hät doch alles versoffe. Dat daug nitt, wo esu en' offe Kaß eß. Do kann esu en ärm Minsch schufte wie ene Welde, dä hät alles dropgemaht.«
»Nä, nä, Trautche, wat de nit sähs!« »Ija, un de Lievens...«

Klabumm, päng, paaf, »Hölp, auwieh...!« »O jömmich, do eß jet passeet!« »Trautche, ming Gadinge!«
Die zwei Klaafmüler jöckten en et Wunnzemmer. Do log d'r Kääzmann längdelang om Boddem. Quer üvver im de Leider, die om flutschige Linoleum usgerötsch wor. De Messingstang met all dä Ringelcher wor im op d'r Kopp gefloge. Vum Kääzmann selvs wor et eesch nix ze sin. Dä wor vun d'r verstöbbte Gading rundseröm e'geweckelt. »Sag, häß de de Balangs verlore?« uuzte de Tant Trautche.

»Wenn do nit flöck mähs, dat do he erusküß, do al Zeidung, do lebendige Plakatsül, dann kann et passeere, dat ich de Balangs noch ens verleere. Dann beß do ävver dran!«
De Tant Trautche reef noch: »Vergnögte Fierdäg!« un wor fott. Am andere Morge hät se dem Milchmann verzallt, d'r Kääzmann wör widder esu besoffe gewäs, dat hä ungerwägs gäge en Lantän gelaufe wör, statt singer Frau en beßge beim Huusputz ze helfe.
 
  <<< widder öm
 
Heinz Weber
  • Huusputz
  • Impressum | Montag, 23. Oktober 2017 | Copyright © 1998 - 2017 Udo Gerth, Köln | 1 Besucher online | # 1504569 | PI's: 4775996